Ben, tevazu ve yardımlaşma anlayışıyla büyüdüm. İnsanın değerinin, kendini ne kadar anlattığıyla değil; başkalarının hayatına ne kadar dokunduğuyla ölçüldüğüne inanarak yetiştim. Bana göre gerçek zenginlik, elindekini paylaşabilmek ve bir gönle dokunabilmektir.
Bugün ise modern dünya bambaşka bir anlayışı alkışlıyor. Sürekli kendini öne çıkarmayı, daha çok görünmeyi ve yalnızca kendi çıkarını düşünmeyi başarı gibi gösteriyor. Böyle olunca tevazunun yerini kibir, yardımlaşmanın yerini ise bencillik almaya başlıyor.
Oysa insanı değerli yapan, kendisini ne kadar beğendiği değil; çevresine ne kadar fayda sağlayabildiğidir. Kibir, insanı olduğundan büyük göstermez; yalnızca gözündeki ölçüyü değiştirir. Tevazu ise hem insanı olgunlaştırır hem de ardında saygıyla anılan bir karakter bırakır.
𝓿𝓵𝓭𝓷𝓓..
Bugün ise modern dünya bambaşka bir anlayışı alkışlıyor. Sürekli kendini öne çıkarmayı, daha çok görünmeyi ve yalnızca kendi çıkarını düşünmeyi başarı gibi gösteriyor. Böyle olunca tevazunun yerini kibir, yardımlaşmanın yerini ise bencillik almaya başlıyor.
Oysa insanı değerli yapan, kendisini ne kadar beğendiği değil; çevresine ne kadar fayda sağlayabildiğidir. Kibir, insanı olduğundan büyük göstermez; yalnızca gözündeki ölçüyü değiştirir. Tevazu ise hem insanı olgunlaştırır hem de ardında saygıyla anılan bir karakter bırakır.
𝓿𝓵𝓭𝓷𝓓..